Archive

Posts Tagged ‘Ճակատագիր’

Միջնամատ.Տեսակներն ու նշանակությունը

May 12, 2011 Leave a comment

Ինչպես արդեն գիտենք,Պալմիստրիայում միջնամատը կոչվում է Սատուրնի մատ:Միջնամատը շատ դեպքերում հանդիսանում է ամենաերկար մատը:Հազվադեպ է պատահում,երբ ցուցամատը կամ մատնեմատը գերազանցեն միջնամատին:Միջնամատը պատասխանատու է լրջության,մելամաղձության,միայնակության և ինքնամփոփության համար:Պարզելու համար միջնամատի երկարությունը,անհրաժեշտ է.

1.Կպցնել մատներն իրար

2.Համեմատել միջնամատի և ցուցամատի(մատնեմատի) երկարությունները

Եթե միջնամատը մոտավորապես կես ֆալանգի չափ երկար է քան ցուցամատը(մատնեմատը),ապա նրա երկարությունը միջին է համարվում:Մյուս բոլոր դեպքերում միջնամատը կլինի երկար կամ կարճ:

Միջին երկարության միջնամատ ունեցող մարդիկ ողջամիտ են,պատասխանատվության զգացում ունեն իրենց արարքների նկատմամբ:

Կարճ միջնամատ ունեցող մարդիկ անպատասխանատու են,պարտքի զգացում չունեն,անլուրջ են հարաբերություններում,աններդաշնակ են աշխարհի հետ,մանկամիտ են լինում հաճախ:Չեն գիտակցում իրենց տեղը հասարակությունում,ասոցիալ վարք են ցուցաբերում:

Երկար միջնամատ ունեցող մարդիկ վարում են փակ և խստակյաց ապրելակերպ:Վատատես և չափազանց սկեպտիկ են:Հավատում են Ճակատագրին,որ ամեն ինչ արդեն կանխորոշված է իրենց համար,հուսահատ են:

Միջնամատը ուսումնասիրելիս իմաստ ունի խոսել միջնամատի թեքվածության մասին,քանի որ այն շատ կարևոր նշանակություն ունի: Միջնամատը կարող է թեքված լինել դեպի մատնեմատը կամ ցուցամատը:

Նկ.1 Միջնամատը թեքված է դեպի ցուցամատը

1.Միջնամատը թեքված է դեպի ցուցամատը

Եթե միջնամատը թեքված է դեպի ցուցամատը(Նկ.1),ապա անձնավորությունն ունի ընկերակցության կարիք,ցանկանում է ընտանիք ստեղծել,լուրջ է,զսպում է իր էմոցիաները:Նա ցածր ինքնագնահատական ունի,չի հավատում իր ուժերին:Եթե նրանց չօգնեն և քաջալերեն ընկերները,ապա թերարժեքության բարդույթ կարող է ձևավորվել այսպիսի մարդկանց մոտ:

Նկ.2 Միջնամատը թեքված է դեպի մատնեմատը

2.Միջնամատը թեքված է դեպի մատնեմատը

Եթե միջնամատը թեքված է դեպի ցուցամատը(Նկ.2), ապա այսպիսի անձնավորությունը չի  կարողանում արտահայտել իր զգացմունքները,հակված է միայնակության հարաբերություններում:Սիրում է թողնել զգացմունքներն իր մեջ,չի պատմում ոչինչ իր կյանքից անգամ մտերիմներին և ընկերներին,փակվում է ինքն իր մեջ:




Կիսվել Add to FaceBookAdd to Google BookmarkAdd to Twitter

Advertisements

Գլուխ տասնվեցերորդ կամ Զուտ ամերիկյան դրամա

April 25, 2011 Leave a comment

(սկիզբն այստեղ)

Կեյրոն հաջողությամբ կարդացել է քաղաքապետի,քրեական իրավաբանի,դոկտոր Մեյերի և այլոց ձեռքերը…

Ես հագնվեցի և դուրս իջա.աստիճանների վրա հավաքված էր մարդկանց մի հոծ բազմություն`տարբեր տարիքի,գույնի ու տիպի:Ամերիկացիները նման չեն այս աշխարհի վրա ապրող մյուս մարդկանց, եթե մի միտք մտնում է նրանց ուղեղը,ապա նրանք անմիջապես իրականացնում են այն: Ինչ-որ տղամարդ ստանձնեց լիդերի դերը .

-Մենք կարդացել ենք ձեր հոդվածը թերթում,-ասաց նա,-Ուստի դուք գիտեք,թե մենք ինչ ենք ցանկանում:

Կարծում եմ ճիշտ վարվեցի` ասելով.

-Այսոր կիրակի է և ըստ կրոնական հավատամքի, այս օրը հանգստի համար է նախատեսված:Եթե ցանկանում եք,կարող եք գալ երկուշաբթի` առավոտյան ժամը իննից սկսած :

Կարծում եմ` այս մերժումն էլ ավելի բարձրացրեց իմ վարկանիշը,քանզի ամերիկացիները ամենաշատը գնահատում են անկախությունը:Ամբողջ օրը հաճախորդներ էին գալիս,և նրանց բոլորին տրվում էր նույն պատասխանը:Իսկ երբ եկավ երկար սպասված երկուշաբթին, իմ քարտուղարը երկու ամսվա դիմումներ ուներ:

Մի երեկո սրահ եկավ մոտ քառասունհինգ տարեկան վայելչագեղ տղամարդ ,և քանի որ ես զբաղված չէի,միանգամից գործի անցա:

Այս մարդը շատ մեծ հավակնություններ ուներ,սիրո և զգացմունքայնության նշույլ անգամ չնկատեցի,այս երկու գործոնները նրա կյանքում իսպառ բացակայում էին:Ես տեսա աղքատություն վաղ տարիքում,այնպիսի վատ շրջապատ,որ նույնիսկ դժվար է պատկերացնել:Այդպիսի բեռը կրելու համար երկաթե կամք է պետք:

Ես պատմեցի նրան դժվար մանկության և զարհուրելի միջավայրից ազատվելու նրա գերմարդկային ճիգերի մասին: Հետո քսան տարեկանում նա ամուսնանում է ուղղակի աջակցություն գտնելու համար:Մի քանի տարի անց տեղի է ունենում ողբերգություն`կնոջ մահը:Նա տեղափոխվեց այլ վայր,բայց կրկին հանդիպեց զրկանքների ու աղքատության:Երեսուն տարեկանում առաջնային դարձան իշխանությունն ու հավակնությունները:Նա գտավ իր ուղին:Նրան հարգում էին ամեն քաղաքում,որ նա ոտք էր դնում: Քառասունհինգ տարեկանում ես նշեցի մի իրադարձություն,որ կապված էր նրա վաղ տարիքի ամուսնության հետ.

-Ձեր հաջողության ժամին դու կտեսնեք մի բան,որ կփոխի ձեր պլանները:Վախենում եմ,որ այս իրադարձությունը ոչ միայն կկործանի ձեր ճակատագիր,այլև կզրկի ձեզ կյանքից:

-Լռեք ի սեր Աստծո,-բղավեց նա:

Ես նայեցի հաճախորդի վրա,և իմ սիրտը սասանվեց նրա երեսի տառապանքը տեսնելով:Իմ առջև նստած էր վշտաբեկ մի անձնավորություն:Արցունքի մեծ կաթիլներ էին սահում նրա առնական դեմքի վրա:Ես խղճացի այդ տղամարդուն,սեղմեցի ձեռքը `ասելով.

-Կներեք,ես հիշեցրի ձեզ ձեր բազմաթիվ վշտերը:Մոռացեք իմ խոսքերը:Ես կարող եմ սխալվել,ինչպես բոլոր մարդիկ այս աշխարհում:

-Ոչ,ձեր խոսքերը միանգամայն ճիշտ են,-լացակումաց ասաց նա,-Ես խնդրում եմ ձեզ ուղարկեք քարտուղարին ընդունարան և լսեք ինձ:Դուք կարող եք օգնել ինձ:

-Դուք իրավացի էիք իմ մանկության միջավայրի առումով:Ես ծնվել եմ Սան-Ֆրանցիսկոյում,և մինչ տասնհինգ տարեկան կարդալ-գրել չգիտեի:Մայրս գող էր,հորս երբեք չեմ ճանաչել:Գրաճանաչ դառնալու համար ես գաղտնի կիրակնօրյա դպրոց էի հաճախում:Ես սկսեցի գրախանութում աշհատել և գիշերները բազմաթիվ գրքեր կարդալով `լրացրեցի ուսուցումս:Քսան տարեկանում ես փոքր խանութ կարողացա բացել,սակայն խանութի զարգացման համար կապիտալ էր անհրաժեշտ:Այդ ժամանակ ես մի կնոջ հանդիպեցի,ով հավաստում էր,որ կայուն կապիտալ ուներ:Ես ամուսնացա նրա հետ,բայց ավաղ…Դա վատ գործարք էր:Նա ամուսնացավ ինձ հետ`օգտվելով իմ փառասիրությունից:Ամեն ինչ լավ կլիներ,եթե նա ազնիվ կին լիներ:Դժբախտաբար ես կապեցի կյանքս հարբեցող անառակի հետ:Մեր ընտանեկան կյանքը անտանելի էր:

Մի անգամ աշխատանքից վերադառնալիս ես նրան ուրիշ տղամարդու հետ գտա:Զայրույթը կուրացրեց ինձ ,և ես սպանեցի նրանց :Այնուհետև այրեցի նրանց մարմինները ներնքնահարկում `վերացնելով բոլոր ապացույցները:Ես լքեցի քաղաքը և, տեղափոխվելով Չիկագո, նոր անուն վերցրեցի:Մի քանի տարվա ծանր աշխատանքը տվեց իր պտուղները:Ես լավ բիզնեց ձեռնարկեցի:Երեսուն տարեկան հասակում ես հողատարածք գնեցի, և գրասենյակային շինություններ կառուցեցի:Քառասուն տարեկանում հարուստ և հարգանք վայելող անձնավորություն էի:

Մի քանի շաբաթ անց ես քառասունհինգ տարեկան դարձա:Առավոտյան նստած էի գրասենյակումս,երբ լուսամուտից այն կողմ տեսա մի մարդու…ես ճանաչեցի նրան:Նա իմ հանգուցյալ կնոջ եղբայրն էր,կնոջ, ում ես սպանել էի:Ես եկա Նյու-Յորք ձեզ մոտ,և դուք ինձ պատմեցիք իմ Ճակատագրի վրա այդ ողբերգության ազդեցության մասին:

Ես փորձեցի սփոփել նրան:Խորհուրդ տվեցի գնալ Եվրոպա:Ինձ թվաց,թե ծովային ճանապարհորդությունը կօգնի նրան մոռանալ այդ սարսափը:Հաջորդ օրը ես նրան ճանապարհեցի Անգլիա առաջին իսկ մեկնող շոգենավով:

Որոշ ժամանակ անց ես արդեն մոռացել էի այդ դեպքի մասին.երբ հանկարծ նա հայտնվեց իմ սրահում:Տղամարդը հիանալի տեսք ուներ և լավ հոգեվիճակ:Նա պատմեց ինձ իր ուղևորության մասին:Նրան այնքան էր դուր եկել Եվրոպան,որ նա մի կալվածք էր գնել Լոնդոնի մոտ և ցանկանում էր այնտեղ անցկացնել կյանքի մնացաց օրերը:

-Բայց ինչու եք դուք վերադարձել?,-հարցրեցի ես:

-Ես պետք է անշարժ գույք վաճառեմ Չիկագոյում,-պատասխանեց նա,-Չեմ սիրում ուրիշին վստահել իմ բիզնեսը:Մի քանի օրից ես ընդմիշտ կմեկնեմ Եվրոպա:

Դրանից հետո ես այլևս նրան չտեսա:Բայց երբ նա գնացք նստելիս ձեռքով արեց ,ես վատ կանխազգացում ունեցա:Երեք օր անց ես թերթում կարդացի.

Տարօրինակ Ճակատագրական պատահար

Պարոն N-ը,ճանաչված գործարար Չիկագոյից,տուն գալիս մեջքից հրազենի երկու հարված է ստացել և տեղափոխվել մոտակա հիվանդանոց: Ապաքինման հնարավորությունները քիչ են:Ըստ ոստիկանության հաղորդագրության,պարոնը պատահական գնդակից է տուժել,որ արձակվել է մոտակա հրաձգարանից:

Եևս երկու օր անց ես ստացա մատիտով գրված հետևյալ նամակը

Հարգելի Կեյրո,չեմ կասկածում,որ դուք կարդացել եք հոդվածը:Ոստիկանությունը,ինչպես միշտ,սխալ հետքով է գնացել:Ես ուզում եմ մեկ անգամ ևս ձեզ շնորհակալություն հայտնել:Բժիշկները չեն կարողանում կանգնեցնել ներքին արյունահոսությունը,ինձ մի քանի ժամ է մնացել:Ոստիկանությանը ճիշտ ուղին ցույց չտաք:Ինչպես տեսաք,Ճակատագիրը դրեց իր վերջին խաղաքարտը...”

(շարունակելի)
Կիսվել` Add to FaceBookAdd to Google BookmarkAdd to Twitter

Գլուխ տասներկուերորդ կամ Օսկարադրամա

April 17, 2011 Leave a comment

(սկիզբն այստեղ)

Օսկար Ուայլդ

Ինձ զարմացրեց աջ և ձախ ձեռքերի տարբերությունը:Չիմանալով,թե ում հետ եմ խոսում,ես բացատրեցի խոսակցիս,որ ձախ ձեռքն արտահայտում է ժառանգական հակումները, մինչդեռ աջը ցույց է տալիս զարգացումը և անձնական ձեռքբերումները: Բայց աջ ձեռքի վրա նրա կարիերան կոտրվում և կործանվում էր որոշակի ժամանակահատվածում: Համարյա մոռանալով,թե որտեղ եմ գտնվում,ես ամփոփեցի իմ դիտումները հետևյալ նախադասությամբ.

-Ձեր ձախ ձեռքն արքայի ձեռք է,բայց աջ ձեռքն ասում է,որ արքան աքսորում է ինքն իրեն: Ձախ ձեռքը վառ ապագա և անվերջանալի հաջողություններ է խոստանում,մինևդեռ աջն ասում է, որ ամեն ինչ ավարտվելու է մեկ չարաբաստիկ օր:

Ձեռքերի տերը չծիծաղեց իմ ասածից.

-Կարող եք ինձ ասել այդ ժամանակահատվածը?,-հարցրեց նա:

-Մի քանի տարուց,հաշված այս օրվանից,-պատասխանեցի ես,-Քառասունմեկ և քառասուներկու տարիների միջև:

-Սա կատակ է:ԿԱՏԱԿ: Օսկար ՈՒայլդը և ողբերգական ավարտ?,-լսվեց ինչ-որ մեկի ձայնը:

Ես նոր հասկացա,որ խոսում եմ Օսկար ՈՒայլդի հետ:Սակայն վերջինս, առանց որևէ բառ ասելու,դուրս եկավ:Բլանշը` զայրնալով ինձ վրա, խնդրեց լքել իր տունը,ասելով.

-Դուք փչացրեցիք ճաշկերույթը `վանելով երեկոյի ամենաանվանի մարդուն…

Ես տեսա Ուայլդին դատալսումից առաջ.դատալսում, որ պետք է ճակատագրական լիներ նրա համար: Առաջին լսումից առաջ նա եկավ ինձ մոտ և հարցրեց, թե արդյոք խզումը նույն տեղում է գտնվում? Ես հաստատեցի ճգնաժամի մոտեցումը,նաև նշեցի,որ նրա Ճակատագիրը չի կոտրվի:Նա լուռ շնարհակալություն հայտնեց ,և հեռանալիս ասաց.

Իմ բարի ընկեր,դուք ինքներդ շատ լավ գիտեք,որ Ճակատագիրը չունի մարդիկ,որոնք կնորոգեն իր ուղին…

Մեր հաջորդ հանդիպումը տեղի ունեցավ մի քանի տարի անց` 1900 թվականի ամռանը Փարիզում: Ես ընկերներիս հետ նստած էի սրճարանում,երբ կողքովս անցավ մի վտիտ տղամարդ, և նստեց ետին սեղանի շուրջ: Ես նրան չէի ճանաչի,սակայն ընկերներից մեկը բացականչեց.

-Աստված իմ!Նայեք:Նա Օսկար ՈՒայլդն է:

-Ես պետք է նրա հետ խոսեմ,-իսկույն ասացի ես:

Եթե դուք անեք այդ,-նախազգուշացրեց ինձ ընկերներիցս մեկը,-Ապա այլևս չվերադառնաք մեր սեղանի մոտ:

Չանսալով նրա խոսքերին ես մոտեցա Օսկարին: Հասարակությունից մերժված և անտեսված Ուայլդը հուզվեց իմ արարքից,անգամ արտասվեց.

-Իմ  հաճելի ընկեր,դուք այնքան բարի եք,-ասաց նա,-Հիմա բոլորն ինձ թունավորում և պարսավում են:Ձեր կողմից շատ վեհանձն քայլ էր ինձ մոտենալը:Ես ամեն ինչ զգացել եմ իմ մաշկի վրա.սխալներ,ձերբակալում,աքսոր,ազատ արձակում:Ինձանից երես են թեքել բոլոր ընկերներս:Նրանց գոռոզությունը ու արհամարհանքը ինձ հուսահատության անդունդն է նետել…

Մենք երկար  ժամանակ խոսում էինք մինչև հանգեցին բոլոր լույսերը,լռեց երաժշտությունը,մարդկանց ձայները դադարեցին ,և սրճարանն ընկղմվեց խավարի մեջ:

Անիմաստ էր որևէ հույսեր ներշնչել նրան:Նրա վեհ ուղեղը միանգամից կմերժեր դա: Նա ճանաչեց կյանքի դառն իրականությունը` այն բիրտ ճշմարտությունը,որ Ճակատագիրը պատրաստել էր նրա համար:

-Ես ուրախ եմ որ դուք օգնեցիք ինձ հաղթահարել դեպրեսիան:Դուք հիշում եք այն գիշերը տիկին Բլանշի տանը?Երբ ես իմ փառքի գագաթնակետին էի գտվում:Դուք այն ժամանակ կանխագուշակեցիք իմ անկումը:Ինչու ես ձեր խոսքերը լուրջ չընդունեցի?Այսօր դուք մեկ անգամ ևս ինձ օգնեցիք վերգտնել ինքս ինձ: Բայց ես պետք է հեռանամ այժմ:Հուսով եմ,մենք մեկ անգամ ևս կհանդիպենք:

Դժբախտաբար,մենք այևս չհանդիպեցինք: Մի քանի ամիս անց ես այն սակավաթիվ մարդկանցից էի,որոնք ուղեկցում էին նրա դագաղը գերեզմանատուն…

(շարունակելի)

Գլուխ ութերորդ կամ Մայր ու դուստր

April 13, 2011 Leave a comment

(սկիզբն այստեղ)

Հրեա ընկերոջս հետ պայմանագիրը խզելուց հետո հաճախորդների հոսքը շատացավ.տասնյակ կանայք և տղամարդիկ գալիս էին լսելու,թե ինչ կասեմ ես նրանց :Մարդիկ միմյանց խորհուրդ էին տվել ինձ մոտ գալ և,առաջին մի քանի ամիսն իմ գործը ծաղկում էր:

Մի անգամ ինձ այցելեց գոռոզամիտ մի տիկին,որն եկել էր  իր գեղեցիկ դստեր  հետ,ով սկսնակ,սակայն,արդեն հայտնի դերասանուհի էր:Տիկինը հրաշալի ապագա էր պլանավորել իր փխրուն և առաջին հայացքից անբիծ թվացող աղջկա համար: Ես միշտ կոնսուլտացիաներ եմ անցկացնում հաճախորդի հետ միայն,սակայն գոռոզ կինն անգամ լսել չցանկացավ.

-Ես չեմ կարող մեն մենակ թողնել երիտասարդ աղջկան տղամարդու հետ ,-հայտարարեց նա,-Ինչ կմտածեն մարդիկ?

Ես փորձում էի վստահեցնել կնոջը,որ ինձ միայն աղջկա ձեռքերն են հետաքրքրում: Ապարդյուն: Վերջիվերջո ես համաձայնվեցի կնոջ ներկայությանը և նա,իր հերթին խոստացավ լռել և չմիջամտել կոնսուլտացիայի ընթացքին:Ես շատ նյարդայնացած էի,փորձից հայտնի էր ինձ,որ անգամ ամենամոտ մարդիկ հազվադեպ էին ճանաչում իրենց բարեկամների իսկական դեմքը:Ծնողները սովորաբար ընդհանրապես չգիտեին իրենց զավակների բնավորությունը:

Աղջիկը կարծես Մադոննայի մարմնացումը լիներ…Նա դրեց բարձիկի վրա նրբագեղ ձեռքերը: Ես մի պահ հայացք գցեցի խճճված գծերի բարդ լաբիրինթոսին,այնուհետև զարմանքով նայեցի այդ տասնիննամյա աղջկա հանգիստ և ինքնահավան դեմքին: Եվ այստեղ ես սխալվեցի…

Կարծելով,թե մայրը գիտի իր դստեր խնդիրների մասին, և դուստրն եկել է ինձ մոտ խորհրդի համար`ես խանդավառությանբ պատմեցի դստեր և սիրեցյալի հետ վերջերս պատահած խզման մասին, և զգուշացրեցի նրանց վրա կախված խայտառակության մասին: Ամոթն ու խղճահարությունը ստիպեցին ինձ լռել և թաքցնել այս պատմության բոլոր մանրամասները,քանզի եթե շարունակեի,մայրը կարող էր հանկարծամահ լինել:Տեսնելով տիրուհու զայրույթից կարմրած  դեմքը`ես հասկացա իմ սխալը և կարեկցանքով նայեցի աղջկան:Սակայն վերջինս հանգիստ հագնելով ձեռնոցները քամահրաբար ասաց.

-Մայրիկ!Դուք ինձ ինչ-որ խաբեբայի մոտ եք բերել:

Մի պահ ես իսկապես հավատացի նրա խոսքերին:Այնուհետև կայծակը որոտաց ,և մեծապատիվ մայրն ասաց այն ամենը,ինչ մտածում էր իմ ու իմ արվեստի մասին: Հետո նա մրրիկի պես լքեց սենյակը..

Այդ օրն ուժասպառ էի: Ես չէի կարող սխալվել գծերի մեկնության մեջ,սակայն իմ բացթողումը կայանում էր հաճախորնդերի թերագնահատման մեջ:Այդ կանայք կարող էին վատ ռեպուտացիա ստեղծել ինձ :Այսուհետ ամեն մի տանը,դեղատանը կամ խանութ,որտեղ այցելեր մեծարգո տիկինը `պետք է մեղադրեր ինձ իր աղջկան զրպարտելու մեջ:

Մի քանի օր անց թերթում հաղորդագրության հայտնվեց այն մասին,որ այդ հաճելի աղջկան,այդ բավականին հայնտի դերասանուհուն,ձերբակալել են չեկերի կեղծման համար:Խայտառակված ամուսինը հեռացել էր Անգլիայից`թողնելով աղջկան Ճակատագրի քմահաճույքին…

(շարունակելի)